ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΗΤΗ ΧΩΡΙΣ ΕΝΕΣΕΙΣ ΙΝΣΟΥΛΙΝΗΣ

Αυστραλιανοί επιστήμονες διαπίστωσαν με ποιον τρόπο απορροφάται η ινσουλίνη από τα κύτταρα, γεγονός που μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για την παρασκευή νέων φαρμάκων για τη θεραπεία του διαβήτη που θα χορηγούνται χωρίς ένεση. Η επιστημονική ομάδα, τα συμπεράσματα της οποίας δημοσιεύτηκαν στην επιθεώρηση Nature, έλυσαν το γρίφο του πώς η ορμόνη ινσουλίνη δεσμεύεται στον υποδοχέα της που βρίσκεται στα ανθρώπινα κύτταρα, μία διαδικασία απαραίτητη για να μπορούν τα κύτταρα να απορροφούν το σάκχαρο από το αίμα και για τη θεραπεία του διαβήτη. «Αυτό που κάναμε είναι να απεικονίσουμε αυτή τη διαδικασία», είπε αναφερόμενος στην τρισδιάστατη απεικόνιση της ινσουλίνης προσκολλημένης στον υποδοχέα της, έτσι όπως εμφανίζεται σήμερα στο Nature, αναφέρει το ΑΜΠΕ-ΜΠΕ.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η ινσουλίνη συνεργάζεται με τον υποδοχέα της με έναν πολύ περίεργο τρόπο, τόσο η εν λόγω ορμόνη όσο και ο υποδοχέας της αναδιαμορφώνονται καθώς αλληλεπιδρούν. «Ένα τμήμα της ινσουλίνης ξεδιπλώνει και σημαντικά τμήματα εντός του υποδοχέα μετακινούνται για να απορροφήσουν την ορμόνη. Τη διαδικασία μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε "μοριακή χειραψία"», αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο Λόρενς. Η ινσουλίνη ελέγχει τα επίπεδα της γλυκόζης -ή σακχάρου- στο αίμα, ένας μηχανισμός ο οποίος καταρρέει στον οργανισμό των διαβητικών. Η κατανόηση της διαδικασίας δέσμευσης της ινσουλίνης μπορεί να οδηγήσει στην εξεύρεση νέων τρόπων για τη χορήγηση ινσουλίνης, πέραν την ένεσης ή στην ανάπτυξη πιο αποτελεσματικών και με μεγαλύτερη διάρκεια προϊόντων ινσουλίνης, εξήγησε ο ίδιος. «Αυτή η δομή θα αποτελεί σημείο αναφοράς για όλους τους τρόπους χορήγησης ινσουλίνης στο μέλλον. Οι παρακευαστές φαρμάκων θα χρησιμοποιήσουν αυτή την πληροφορία...για την επόμενη γενιά συσκευών χορήγησης ινσουλίνης κλπ», τόνισε. Σήμερα ο αριθμός των διαβητικών παγκοσμίως ανέρχεται σε 371 εκατομμύρια από 366 εκατομμύρια που ήταν πριν από ένα χρόνο, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Διεθνούς Ομοσπονδίας Διαβήτη. ΠΗΓΗ:newpost.gr

Αμέσως μετά τη χρήση ινσουλίνης μπορούν να φάνε οι πάσχοντες από διαβήτη

Οι πάσχοντες από διαβήτη τύπου ΙΙ συνήθως πρέπει να περιμένουν λίγο μετά τη χρήση της ινσουλίνης για να δράσει η ουσία στον οργανισμό και μετά να φάνε, αλλά νέα γερμανική μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτή η αναμονή δεν είναι απαραίτητη.

Όπως αναφέρεται σε σχετικό άρθρο του επιστημονικού εντύπου Diabetes Care, ερευνητές της Πανεπιστημιακής Κλινικής Γίνα με επικεφαλής την Δρ Νικολ Μιουλερ μελέτησαν ομάδα περίπου 100 διαβητικών και διαπίστωσαν ότι τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα παραμένουν σταθερά ανεξαρτήτως του αν οι συμμετέχοντες είχαν αφήσει να περάσουν 20 με 30 λεπτά από την χρήση της ινσουλίνης για να φάνε. Επίσης οι ασθενείς προτιμούσαν να μπορούν να φάνε αμέσως μετά τη χρήση της ινσουλίνης.

Η ινσουλίνη δίνει στη γλυκόζη πρόσβαση στα κύτταρα ώστε να χρησιμοποιηθούν ως «καύσιμο». Αλλά στους πάσχοντες από διαβήτη τύπου ΙΙ τα κύτταρα είναι ανθεκτικά στην ινσουλίνη ή ο οργανισμός δεν παράγει αρκετή ινσουλίνη, και έτσι η γλυκόζη παραμένει στην αιματική ροή με πιθανό το ενδεχόμενο της επικίνδυνης αύξησης των επιπέδων της.

Η ενέσιμη ινσουλίνη για διαβητικούς είναι πλέον διαθέσιμη και σε μορφή άμεσης δράσης, αλλά η τιμή της είναι ακριβή και οι περισσότεροι πάσχοντες προτιμούν τη χρήση της ανθρώπινης ινσουλίνης, η οποία απαιτεί κάποιον χρόνο για να δράσει εντός του οργανισμού. Οι γιατροί λοιπόν συστήσουν πολλές φορές στους ασθενείς να αφήνουν να περάσει λίγη ώρα από τη χρήση της ινσουλίνης μέχρι να φάνε, ώστε να προληφθούν τυχόν επεισόδια υπεργλυκαιμίας.

Οι Γερμανοί όμως ερευνητές δεν θεωρούν απαραίτητη την αναμονή και έτσι η Δρ Μιουλερ και οι συνεργάτες χώρισαν με τυχαία επιλογή τους ασθενείς σε δύο ομάδες.

Για τέσσερις εβδομάδες, η πρώτη ομάδα των 49 ατόμων περίμεναν 20 λεπτά για να φάνε αφού είχαν κάνει χρήση ινσουλίνης. Στην συνέχεια άλλαξαν ομάδα και έτρωγαν αμέσως μετά τη χρήση, επίσης για τέσσερις εβδομάδες. Η δεύτερη ομάδα των 48 ατόμων έκανε το ίδιο πρόγραμμα αλλά με την αντίθετη σειρά.

Με αιματολογικές εξετάσεις οι ερευνητές κατέγραφαν τα επίπεδα της γλυκόζης και διαπίστωσαν ότι όλοι οι συμμετέχοντες είχαν γενικά υψηλότερα του ιδανικού επίπεδα σακχάρου του αίματος αλλά η διαφορά μεταξύ των δύο διαστημάτων που περίμεναν ή όχι για να φάνε μετά την ένεση ινσουλίνης ήταν 0,08%.

Οι συμμετέχοντες ανέφεραν επίσης τον ίδιο περίπου αριθμό επεισοδίων υπεργλυκαιμίας μεταξύ των δύο χρονικών διαστημάτων, και το 87% δήλωσε ότι προτιμούσε να φάει αμέσως.

ΠΗΓΗ :Ehealthcyprus.com